ตลาดเก่าที่ไม่มีฝน
ทุกครั้งที่ฝันถึงตลาดเก่า นิดจะพบผู้หญิงคนเดิมยืนอยู่ใต้ชายคาร้านขายนาฬิกา
เธอถือร่มสีแดง ทั้งที่ในฝันไม่เคยมีฝน
คืนแรก ผู้หญิงคนนั้นถามเพียงว่า “ฝากไว้ได้ไหม”
นิดส่ายหน้า แล้วตื่น
คืนต่อมา ร้านรวงในตลาดปิดหมด เหลือเพียงร้านนาฬิกา ผู้หญิงคนเดิมยื่นร่มมาให้ ด้ามไม้มีรอยขีดเล็ก ๆ เรียงกันจนเกือบเต็ม
“ฝากไว้ได้ไหม”
คราวนี้นิดถามว่า “ทำไมไม่ถือเอง”
ผู้หญิงก้มมองมือของตัวเอง ก่อนตอบเบา ๆ
“ฉันกำลังจะตื่น”
รอยขีดที่สิบแปด
เสียงนาฬิกาทุกเรือนดังขึ้นพร้อมกัน นิดสะดุ้งตื่นบนเตียง เสียงฝนกระทบหน้าต่าง ทั้งที่ก่อนนอนท้องฟ้ายังโปร่ง
คืนนั้นเธอไม่กล้าหลับอีก
แต่พอเช้า ความกลัวก็กลายเป็นความสงสัย เธอจดเรื่องราวลงสมุด วาดร่มสีแดง และนับรอยขีดบนด้ามเท่าที่จำได้
สิบเจ็ดรอย
คืนที่สาม ผู้หญิงไม่ได้อยู่หน้าร้านแล้ว ร่มถูกวางพิงประตูไว้ มีป้ายกระดาษผูกกับด้าม
ช่วยถือไว้จนกว่าฝนจะหยุด
นิดมองตลอดถนน ไม่มีใครเลยสักคน จากนั้นหยดน้ำเย็นจัดก็ตกลงบนหลังมือ
ฝนกำลังตกในตลาดเป็นครั้งแรก
เธอหยิบร่มขึ้นมากาง
ใต้ร่มเงียบสนิท เสียงฝนหายไป เหลือเพียงเสียงคนพลิกกระดาษอยู่ไกล ๆ แล้วเสียงผู้หญิงที่คุ้นเคยก็ดังขึ้น
“เมื่อคืนฉันฝันถึงผู้หญิงคนหนึ่ง เธอยอมรับร่มไปแล้ว”
นิดพยายามปล่อยด้ามร่ม แต่นิ้วกลับกำแน่นขึ้นเอง
บนเนื้อไม้มีรอยขีดเพิ่มมาอีกหนึ่งรอย
คนที่รออยู่ใต้ชายคา
เช้าวันนั้น ผู้หญิงคนหนึ่งตื่นในห้องที่นิดไม่เคยเห็น เธอหยิบสมุดข้างเตียงขึ้นมา ขีดฆ่ารูปร่มสีแดง แล้วเดินไปเปิดหน้าต่างรับแสงแดด
ส่วนในตลาดเก่า นิดยืนรออยู่ใต้ชายคาร้านขายนาฬิกา
พอมีชายคนหนึ่งเดินผ่านมา เธอก็รีบเรียกเขาไว้
เธอตั้งใจจะเตือนว่าอย่าเข้ามา
แต่คำที่หลุดจากปากกลับเป็น—
“ฝากไว้ได้ไหม”
